ยุคศิลปะสมัยใหม่ของไทย

ศิลปะสมัยใหม่

ศิลปะสมัยใหม่

จากงานแนวเหมือนจริง ในช่วงปี พ.ศ 2443 ที่เห็นได้จากพระบรมราชานุสาวรีย์ต่าง ๆ ปั้นโดยศิลป์ พีระศรีและศิษย์ แนวทาง ของศิลปะประติมากรรมไทยเริ่มแสดงให้เห็นคุณสมบัติแห่งความเป็นศิลปะสมัย ใหม่ของทั้งไทยและสากลมากขึ้นในพุทธทศวรรษ 2490 ผลงานที่นำเสนอแม้ว่าจะยังคงลักษณะเด่นอยู่ที่ความเหมือนจริง แต่ก็มีเนื้อหาใหม่ อาทิ การนำภาพชีวิตของคนธรรมดาสามัญ รูปนักดนตรี นางรำ เด็ก และสัตว์ โดยมีการผสมผสานแนวใหม่และเก่า มีการนำลักษณะอันอ่อนช้อย อันเป็นอุดมคติแบบพระพุทธรูป แนวประเพณีและรูปปั้นฝีมือชาว บ้านอย่างตุ๊กตาเสียกบาลมาปรับให้เป็นรูปแบบเฉพาะตัว ประติมากรที่โดดเด่นในแนวนี้ก็คือ เขียน ยิ้มศิริ ชิต เหรียญประชา และสมโภชน์ อุปอินทร์ เป็นต้นพุทธทศวรรษ 2490 จึงนับเป็นทศวรรษแรกแห่งประติมากรรมสมัยใหม่ ของไทย onlineibcbet.com

นิทรรศการครั้งนี้เป็นเสมือนการแสดงพัฒนาการเส้นทางศิลปะในประเทศไทยซึ่งมีมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ที่มีรูปแบบ เป็นภาพเขียนสีบนภาชนะบนเพิงผาและพัฒนาเข้าสู่ยุคสมัยต่างๆ เช่น ทวาราวดี สุโขทัย อยุธยา เรื่อยมาจนถึงยุครัตนโกสินทร์ รูปแบบศิลปะได้พัฒนาไปสู่ศิลปะไทยประเพณีที่รับใช้พุทธศาสนา ราชสำนัก จนในช่วงต้นรัตนโกสินทร์ได้เริ่มมีอิทธิพล ศิลปะตก วันตกเข้ามาศิลปะไทยจึงเริ่มปรับเปลี่ยนและผสานกับวัฒนธรรมตะวันตกมากขึ้นจนสามารถสร้างลักษณะใหม่ขึ้นมาได้โดยมีรากฐาน จากรูปแบบไทยประเพณีลักษณะการเปลี่ยนแปลงทางสังคม รวมทั้งทัศนคติเกี่ยวกับสังคมและการเรียนรู้การแลกเปลี่ยนของศิลปิน ไทยและศิลปินต่างประเทศได้ก่อเกิดการพัฒนาไปสู่รูปแบบศิลปะร่วมสมัยที่มีความหลากหลายและโดดเด่นในระดับนานาชาติ